Czym jest
Skumulowany wykres warstwowy układa serie jedna na drugiej wzdłuż osi czasu. Obrys całego kształtu pokazuje sumę, a grubość każdego pasma — wkład danej części w każdym momencie.
✓ Używaj, gdy
- Chcesz pokazać zarówno sumę, jak i jej skład w czasie: energię według źródeł, przychód według produktów, ludność według regionów.
- Części jest kilka — do sześciu, siedmiu — a punktów w czasie wiele.
✗ Unikaj, gdy
- Musisz odczytać dokładne wartości górnych warstw — leżą one na warstwach niższych i nie mają płaskiej linii bazowej.
- Wśród części są wartości ujemne.
- Suma nie ma sensu, bo serie mierzą różne rzeczy.
Wskazówki na lepszy wykres
- Najstabilniejszą serię umieść na dole, a najbardziej zmienną na górze, żeby wahania nie przenosiły się na każdą warstwę powyżej (Byron & Wattenberg 2008).
- Kolory warstw niech będą wyraźnie różne, ale podobnie intensywne; pozwól jednej serii się wyróżnić tylko wtedy, gdy to o niej jest opowieść.
- Jeśli udziały liczą się bardziej niż sumy, znormalizuj każdy punkt czasu do 100%.
Matematyka
W każdej chwili t warstwa j rozciąga się od Sj−1(t) do Sj(t), gdzie Sj(t) = Σm≤j ym(t). Grubość pasma to jego wartość, ale jego widoczne nachylenie to suma jego własnej zmiany i każdej zmiany pod nim — dlatego kolejność warstw ma znaczenie.
Byron i Wattenberg sformalizowali to jako minimalizowanie „falowania” warstw i wykorzystali do zaprojektowania wykresu strumieniowego, czyli skumulowanego wykresu warstwowego z ruchomą linią bazową (Byron & Wattenberg 2008).
Trochę historii
Skumulowane wykresy warstwowe wywodzą się z dzielonych wykresów czasowych z wczesnych podręczników statystyki (Brinton 1914). W 2008 roku wykres strumieniowy, spopularyzowany przez interaktywną grafikę New York Timesa o wpływach kinowych, pokazał, jak daleko można posunąć tę formę; jego geometrię opublikowano w tym samym roku (Byron & Wattenberg 2008).
Pytania
Dlaczego górna warstwa jest taka poszarpana?
Każda warstwa dziedziczy wzloty i upadki wszystkich warstw pod nią. Przenieś najbardziej zmienną serię na górę.
Bibliografia
- Byron, L. & Wattenberg, M. (2008). Stacked graphs — geometry & aesthetics. IEEE Transactions on Visualization and Computer Graphics 14(6), 1245–1252.
- Brinton, W. C. (1914). Graphic Methods for Presenting Facts. New York: The Engineering Magazine Company.
- Cleveland, W. S. & McGill, R. (1984). Graphical perception: theory, experimentation, and application to the development of graphical methods. Journal of the American Statistical Association 79(387), 531–554.